De kiem van Svetosavska ligt in een hardnekkige overtuiging: het antwoord op het diepste probleem van onze tijd — het ontbreken van betekenis — moet worden gezocht in de transformatie van onderwijs.
Tijdens mijn jarenlange werk met jonge mensen, in colleges maar nog meer in gesprekken, workshops en informele bijeenkomsten, merkte ik een belangrijk verschil tussen hedendaagse generaties die de volwassen wereld binnenstappen en onze generatie op die leeftijd: hun berusting in een gevoel van leegte en hun gebrek aan diepere belangstelling voor wat zij via het onderwijssysteem ontvangen.
Gesprekken over wat een mens is en kan worden, waar de betekenis van het bestaan te zoeken is en wat liefde, verantwoordelijkheid, verhouding tot de ander, gemeenschap, identiteit, rechtvaardigheid en volwassen worden betekenen, openden een andere leerruimte. Daar werden cijfers en diploma’s het logische resultaat van de opbouw van de persoonlijkheid, niet het doel op zich. Kennis was er niet alleen overdracht van inhoud, maar gezamenlijk zoeken.
In die ontmoetingen werden studenten opnieuw nieuwsgierig en lichtten hun gezichten op. Toen begon de gedachte te groeien dat wij niet zwijgend voorbij mochten gaan aan de kleine vlammen in hun ogen, die getuigden van de vreugde iets belangrijks, waars en moois te ontdekken.
Uit dat idee is Svetosavska ontstaan. Al onze pedagogische kennis, theoretisch en praktisch, bevestigt dat onderwijs dat op de beginselen van de heilige Sava is gegrondvest en de mens als volledige persoonlijkheid vormt, op een diepe manier kan bijdragen aan de ontwikkeling van alle menselijke mogelijkheden op de weg naar volwaardige menselijkheid.
De centrale gedachte van deze weg ligt in de woorden van patriarch Pavle: ‘Laten wij mensen zijn.’ In die ene zin klinkt de oproep tot de transformatie van de mens, tot het verbinden van verstand en hart, kennis en goedheid, in één levend geheel.
De kinderen van de Servische diaspora in België en Nederland brachten ons tot concreet handelen. We leerden hen kennen via vrijwilligerswerk. Hun liefde voor taal en afkomst was zo oprecht en vreugdevol dat wij ons werkelijk geroepen voelden die liefde samen te bewaren en te ontwikkelen, verrijkt met kennis, vaardigheden en deugden die houvast geven tijdens het opgroeien.
Zij zijn het zaad waaruit Svetosavska groeit: een idee dat vanaf het begin verder reikt dan één school en één omgeving en een huis wil worden voor iedereen die bereid is aan zichzelf te bouwen en zich te blijven ontwikkelen.
Terug naar Over Svetosavska